Historia terapii enzymatycznych cz. I

Historia terapii enzymatycznej

Ludzkość bada enzymy od ponad 200 lat, dzisiaj używamy ich świadomie i do określonych celów.
Enzymy były stosowane w życiu codziennym wielu pokoleń bez precyzyjnej wiedzy na ich temat.
Przynosiły określone efekty a wiedza o nich przekazywana była kolejnym potrzebującym.
Dzięki zaangażowaniu między innymi prof. Maxa Wolfa i jego głębokim przekonaniu co do wartości
preparatów enzymatycznych dziś możemy cieszyć się ich zbawiennym wpływem na nasze organizmy.

Początki stosowania enzymów
Sok z drzewa figowego, owoc papai i ananasa wykorzystywane były do leczenia otwartych ran i urazów. Jak wiemy owoce te bogate są w ficynę, bromelainę i papainę czyli nasze enzymy proteolityczne o których wspomina nawet biblia w II księdze królów.
Starożytni ludzie stosowali Enzymy jako substancje pomocnicze w np. w warzeniu piwa i produkcji wina.

Pierwsze wzmianki …
Francuski naukowiec René Réamur  udowodnił, że pokarm drapieżnego ptaka nie jest mielony w żołądku, jak wcześniej sądzono, ale rozkładany jest przez substancję zawartą w sokach żołądkowych. Celowo podziurawiona metalowa kapsułka zawierająca mięso została podana drapieżnemu ptakowi. Kiedy ptak wydalił kapsułę, była pusta.
Kolejny genialny naukowiec Theodor Schwann wyizolował substancję odpowiedzialną za trawienie w żołądku czyli pierwszy enzym przygotowany z tkanki zwierzęcej i nazwał ją pepsyną.

Pierwsze eksperymenty terapeutyczne
Jako pierwszy rozprowadził sok żołądkowy zwierząt na słabo gojące się rany i wrzody otwartych nóg swoich pacjentów Jean Senebier, proces gojenia mógł się rozpocząć.
 
Ojciec terapii enzymatycznych
Prof. Max Wolf był uniwersalnym geniuszem. Urodzony w 1885 roku w Wiedniu, po ukończeniu szkoły początkowo studiował inżynierię budownictwa. Został inżynierem i stworzył wiele wynalazków technicznych. Kiedy stało się to dla niego zbyt nudne, odkrył swój talent do malowania i został nadwornym malarzem cesarza Franciszka Józefa z Austrii. Pierwsza wojna światowa zastała go w Nowym Jorku i tam rozpoczął studia medyczne. Wkrótce został profesorem medycyny na Uniwersytecie Fordham i uzyskał w sumie 7 różnych stopni doktorów. Początkowo praktykował jako ginekolog i laryngolog, napisał pierwszy podręcznik na temat endokrynologii, a następnie pracował w genetyce stosowanej.

Około 1930 r. Ograniczył swoje szeroko zakrojone zainteresowania i skoncentrował się wyłącznie na badaniach enzymów, ponieważ uświadomił sobie kluczową rolę i ogromne możliwości enzymów. Nawiązał kontakt z Freundem i Kaminerem w Wiedniu, a po śmierci Freunda kontynuował badania nad tą „substancją”, którą odkrył Freund. Wkrótce ustalił, że inhibitory we krwi pacjentów z rakiem są eliminowane są przez małe ilości chymotrypsyny lub plazminy.

Stwierdził że, niektóre enzymy proteolityczne w surowicy osób zdrowych biorą udział w selektywnym niszczeniu komórek złośliwych.
Wśród pacjentów leczonych enzymami Wolfa byli Marilyn Monroe, Charlie Chaplin, Marlene Dietrich, Pablo Picasso, rodzina Kennedich i wielu innych. Profesor Max Wolf zmarł w 1976 roku w wieku 91 lat.

cdn.....